صداقت
یا اگرمرا چون برگهای خزان بدست فراموشی بسپاری...
و با چشمان عمیق زیبایت مرا ترک کنی...
باز هم تو را چون غنچه ی بهاری دوست دارم...
زیرا چون آفتابی گرم و جانبخش وجودم را پر احساس میکنی.
:::دوستت دارم فقط همین:::
::تقدیم ب بهشتم::
برچسب:
نویسنده: الینا سامانی
فکر کردم وقتی دوستم موهایش را کوتاه کرده و زیبا شده من هم میشوم. درست گفتهاند که آدم را سگ بگیرد بهتر است تا جو بگیرد. بگذریم…وسوسهی موی کوتاه همیشه با هر زنی هست. اینکه راحت بنشینی روی صندلی و بگویی: «کوتاه کوتاه».بعد از چند دقیقه هم یک نفر از اون پشت بیاید و با جاروی دسته بلند موهای جارو شدهی روی زمین را بریزد توی خاک انداز و ببرد برای کیسهی مشکی زباله. البته آن زمان نمیفهمی و راحت با موهای روی زمین خداحافظی میکنی. هی با ذوق توی آینه نگاه میکنی و یک نفر هم با یک آینهی دیگر کمکت میکند که پس کلهات را هم ببینی و توقع دارد کف و سوت بزنی برای هنرش! شال سر میکنی و میزنی به خیابون و هی دست میبری به سرت و سبکیاش این احساس را بهت میدهد که چیزی سرت نیست و مدام باید شال و روسریات را چک کنی… آنجا هم نمیفهمی.به خانه که رسیدی کشوی اول جلو آینه را که باز کردی، سرمها و تقویت کنندههای ساقه مو و سایر آت و آشغالهایی که وقتهای بیکاری بهشون دل خوش کرده بودی را میبینی، پیش خودت میگویی: «دیگه راحت شدم الآن موهام سالمه»، وقتی اونارو از جلو دست جمع میکنی و با خودت فکر میکنی که کجا بچپونیشون، نه، آنجا هم نمیفهمی.هوا کم کم تاریک میشه و چای توی قوری نم نمک دم میکشه و کلید توی در میچرخه و بعد از چند دقیقه میشنوی: «مبارکت باشه!» باز هم نمیفهمی.اما وقتی شب به نیمه رسید، وقت خواب موقع آخرین عبورت از جلوی آینه یکهو دلت میگیرد. نگاه میکنی میبینی امشب هم مثل تمام شبهای قبلش، بودن و نبودن موهایت به بودن چیزی کمک نکرد.حداقل [قبلن] توی تاریکی مینشستی و حرفهایت را لابهلایشان میبافتی و با یک کش محکم تهشان را گره میزدی که جایی درز نکند.زن باید موهایش بلند باشد که یک روز صافش
برچسب:
نویسنده: الینا سامانی